Στα έργα του Βιζυηνού κυριαρχούν οι αναμνήσεις του από το χωριό της Θράκης όπου γεννήθηκε, ενώ διακρίνονται για την άρτια περιγραφή των χαρακτήρων σε ψυχολογικό επίπεδο, την υψηλή ποιότητα της αφήγησης και την ιδιαίτερα ανεπτυγμένη σύνθεση.
Ο Βιζυηνός δημοσίευσε τα περισσότερα από τα λιγοστά του πεζά, τα οποία όμως ήταν αρκετά για να τον καθιερώσουν ως μία σημαντική μορφή στα νεοελληνικά Γράμματα, μεταξύ του 1883 και του 1885. Δυστυχώς, παρά τις πολλές επιστημονικές του εργασίες, δεν έγινε δεκτός ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ τον απέρριψαν και οι λογοτεχνικοί κύκλοι της εποχής. Το τέλος του ήταν τραγικό καθώς πέθανε έγκλειστος σε ψυχιατρείο.
