ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ
Ο Εκφυλισμός ενός Πλανήτη
Κατηγορίες:
Tιμή:
 6.00 €
Εκδότης:
 e-bookshop.gr
Σελ. (PDF):
 212
ISBN:
 978-960-9520-37-9
Βαθμολογία:
  • ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ...
    Ένας…

    χαμένος… στο Χάος… το απέραντο…

    Πλανήτης…

     

    Το Σύμπαν… συνεχίζει την πορεία του… μες στον αέναο κύκλο των συμπαντικών αιώνων…

     

    Ο Πλανήτης… συνεχίζει και αυτός… τις προαιώνιες περιστροφές… γύρω από μια Φωτιά… ενώ η ύπαρξή του… συνεχίζει να γυρίζει…

     

    Η ζωή… στην επιφάνειά του… σαν έκρηξη πυρηνική… στο παρελθόν έχει εμφανιστεί… μες απ’ τα βάθη… του άχρονου Χρόνου…

     

    Στην διαδρομή αυτή της ζωής… την εκρηκτική… μες από του Πλανήτη τις αέναες περιστροφές… ένα μοναδικό σε ευφυΐα είδος όντων… στην κορυφή έχει φθάσει…

     

    Όντα… που έχουν κυριαρχήσει… στο χώμα… στο νερό και στον αέρα…

    Όντα… που έχουν φθάσει… σε έναν τεχνικό πολιτισμό… πολύ υψηλό…

    Όντα… που διασχίζουν τον Πλανήτη… μες από μια εκρηκτική δυναμική καταστροφής… απ’ άκρη σ’ άκρη όλων των οριζόντων… νύχτα και ‘μέρα…

     

    Μες στην ατμόσφαιρα της γενικής καταστροφής… της ανατροπής των αιωνίων φυσικών αρχών… με σχέδια αόρατα… για τον εκφυλισμό των πάντων… οδηγείται ο Πλανήτης…

     

    ‘Μέρα και νύχτα… ήχοι αμέτρητοι… αμέτρητοι ήχοι… μες από έναν γιγαντιαίο παγκόσμιο ρυθμό… ανατροπής του παρελθόντος… απ’ όλα τα σημεία… σε όλον τον Πλανήτη ηχούν… όλων των οριζόντων…

     

    Μέσα στο πανδαιμόνιο… των εικόνων και των φωνών… κάποια όντα… με απόκοσμα μουρμουρητά και χαμηλές φωνές… της ύπαρξής τους εξυμνούνε την αλήθεια… σε πολλούς δρόμους και πλατείες του Πλανήτη…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Όντα…

    ενός χαμένου στο Άπειρο Πλανήτη…

    εμείς!...

     

    Όντα…

    που μέσα μας βαθειά…

    μνήμες πολύ παλιές ξυπνάνε!...

     

    Μνήμες…

    για κάποια όντα…

    στο παρελθόν που έχουν χαθεί!...

     

    Όντα…

    που είχανε στον κόσμο αυτόν…

    πριν από ‘μας υπάρξει!...

     

    Αυτό…

    που ένοιωθαν…

    τα όντα τα χαμένα αυτά…

     

    Όντα…

    που δεν υπάρχουν πια…

     

    Το ίδιο νοιώθουμε… στην ύπαρξη βαθειά…

    όπως τα όντα εκείνα…

     

    Την ίδια έλξη…

     

    Μια έλξη ακατανίκητη… Μια έλξη φοβερή…

     

    Μια έλξη…

    για τον ίδιο μας τον εαυτό…

    Μια έλξη…

    για το ίδιο μας το φύλο…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Οι χαμηλές φωνές… μες από τα αιθέρια… ενός άλλου κόσμου μουρμουρητά… διασχίζουν τις υπάρξεις άλλων όντων… που βλέπουνε τα όντα να διαδηλώνουνε… σε δρόμους και πλατείες… σε όλον τον κόσμο…

     

    Μες σε απόλυτη… απέραντη… βουβή σιωπή…

     

    Μες στην απέραντη… μοναδική αυτή σιωπή… τα άλλα όντα είναι «χαμένα…»

     

    Τα όντα… συνεχίζουν τις πορείες τους… ενώ οι φωνές τους αρχίζουνε… σιγά… σιγά… να δυναμώνουν…

     

    Η έλξη αυτή…

    χιλιάδες χρόνια… χρόνια αμέτρητα…

    ζούσε κρυφά στα όντα αυτά…

    στα βάθη του χαμένου Χρόνου…

     

    Με μια ελπίδα… αμυδρή… Ελπίδα… απόκρυφη…

    Ελπίδα χωρίς ελπίδα!...

     

    Ίσως…

    στο μέλλον… κάποτε… να βγει στο φως!...

     

    Την έλξη αυτή…

    σε μια εποχή μελλοντική…

    το φως του Ήλιου να φωτίσει!...

     

    Σε μια μελλοντική εποχή…

    στην εποχή μας που έχει γεννηθεί!...

     

    Στην εποχή μας την χρυσή!...

     

    Στην εποχή μας την χρυσή…

    η έλξη αυτή…

    με υπερηφάνεια και έπαρση…

    όλου του κόσμου…

    τις πλατείες και τους δρόμους διασχίζει…

     

    Τα όντα… με μια εκρηκτική δύναμη επαναστατική… με δυνατές φωνές… με υπερηφάνεια και έπαρση… διασχίζουν όλους τους δρόμους και τις πλατείες του Πλανήτη…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Μμμου… ου…

    Μμμου… ου… Μμμου… ου…

     

    Οι φωνές θριάμβου… οι δυναμικές φωνές… πολύ αμυδρά «ακούγονται…» μες στις υπάρξεις κάποιων όντων… στα χρονικά βάθη… ενός μακρινού παρελθόντος…

     

    Τα όντα… με μια αίσθηση διαίσθησης… τους ήχους των αμυδρών φωνών… μες από κραδασμούς του μέλλοντος… στο στιγμιαίο τους… παρόν… νοιώθουν να επιστρέφουν…

     

    Οι ήχοι αυτοί… αισθάνονται… σαν απ’ την ύπαρξή τους να έχουν γεννηθεί…

    Ήχοι… που… μες απ’ της Φύσης τα αιώνια μυστικά… στο μακρινό μέλλον έχουνε ταξιδέψει…

    Ήχοι… που οι απόηχοί τους… σε ένα μέλλον μακρινό… έχουνε σβήσει…

     

    Μες… στους απόηχους των φωνών… μια απέραντη… απόκοσμη σιωπή… αρχίζει να γεννιέται…

     

    Τα όντα… «χαμένα» σε έκσταση… με χαμηλές φωνές ενός πρωτόγονου στοχασμού… πολύ αμυδρά… αρχίζουν να ακούγονται… σε διάφορα σημεία του Πλανήτη…

     

    Μες στην πρωτόγονη εκείνη εποχή… φωνές υπόκωφων βρυχηθμών… μες απ’ τα έγκατα της ύπαρξής τους ηχούν… με βλέμματα αρχέγονα… στα απέραντα τοπία της Φύσης… εκεί… βαθειά… μέσα τους… «χαμένα…»

     

    Η Φύση… «ακούει» μες στην απέραντη σιωπή… με μια αιθέρια αίσθηση… τους βρυχηθμούς… μες απ’ την ύπαρξη βαθειά… των πρωτόγονων όντων…

     

    Σαν αεράκι αιθερικό… αρχίζει να ακούγεται… σε όλον τον Πλανήτη η φωνή της…

     

    Φύση!... Αιώνια!...

    Εγώ!...

     

    Πρωτόγονων όντων βρυχηθμούς…

    άκουσα…

    σε όλον τον Πλανήτη!...

     

    Ήχους…

    μες απ’ τα έγκατα βαθειά…

    από κάποια όντα…

     

    Οι ήχοι αυτοί…

    μες από μνήμες όντων έχουν γεννηθεί…

    που έχουνε χαθεί…

     

    Ακούγοντας…

    άλλων όντων φωνές…

    μιας έλξης ίδιων φύλων…

    απ’ το μέλλον…

     

    Η έλξη αυτή…

    στο παρελθόν το μακρινό…

    απ’ την πρωτόγονη εποχή…

    σε κάποια όντα υπήρχε…

     

    Όντα…

    που άρχισαν μες από βρυχηθμούς…

    να αποκτούν φωνή…

    μες από αγωνίες και αγώνες ατελείωτους…

    της πιο βαθειάς ουσίας… της προαιώνιας ύπαρξής μου!...

     

    Μες στην πορεία την αιώνια αυτή…

    δυνάμεις άγνωστες… δυνάμεις σκοτεινές…

    το φωτεινό μου έργο… θέλησαν να σβήσουν…

     

    Κάποια απ’ τα όντα αυτά…

    που αρνήθηκαν την φύση τους…

    σε μονοπάτια σκοτεινά πολύπλοκα…

    οι σκοτεινές δυνάμεις τα έχουν οδηγήσει!...

     

    Ο αγώνας μου…

    ήτανε είναι και θα είναι φοβερός!...

     

    Αγώνας…

    μέχρι το τέλος…

    του εφήμερου αυτού κόσμου…

     

    Αφού…

    εφήμερη κι εγώ… μαζί του θα χαθώ…

     

    Όταν για πάντα θα χαθεί αυτός ο κόσμος!...

     

    Ο ήχος της Φύσης… με μια αμυδρή αίσθηση θλίψης… αρχίζει απ’ όλους τους ορίζοντες να χάνεται… βαθειά… στου φυτικού και ζωικού κόσμου… όλες τις υπάρξεις…

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης