Το φθινόπωρο του 1939, η ανθρωπότητα κράτησε την ανάσα της: οι γερμανικές τεθωρακισμένες μεραρχίες ξεχύθηκαν ενάντια στην Πολωνία και κατόρθωσαν να διασπάσουν τις άμυνές της σε ελάχιστες ώρες, εφαρμόζοντας πρωτοποριακές τεχνικές και αλλάζοντας για πάντα την εικόνα του πολέμου. Σε μία Ευρώπη εφησυχασμένη στην απατηλή ασφάλεια που που προσέφεραν οι στατικές άμυνες, οι οχυρώσεις και τα δίκτυα των χαρακωμάτων στα οποία τελματώθηκε η παγκόσμια σύγκρουση που προηγήθηκε τρεις δεκαετίες νωρίτερα, οι κινητικές τακτικές (bewegunskrieg, δηλαδή «πόλεμος κινήσεων», κατά τον εκ των εμπνευστών του, Χάινς Γκουντέριαν) της Wehrmacht ήταν μία οδυνηρή καινοτομία, ένα απότομο ξύπνημα. Αγγλία και Γαλλία πιάστηκαν εξαπήνης - η ταχύτατη ήττα της Γαλλίας ήταν το τίμημα που χρειάστηκε να πληρωθεί για να μάθουν οι Σύμμαχοι το «μυστικό» της γερμανικής υπεροχής. Μέχρι το 1943 οι «κεραυνοβόλες» γερμανικές τακτικές ήταν κυρίαρχες στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, οι Σύμμαχοι μάθαιναν γοργά και διέθεταν κάτι που δεν είχαν οι Γερμανοί - απεριόριστους πόρους.