Ο Κ. Π. Καβάφης είναι ένας από τους σημαντικότερους Νεοέλληνες ποιητές με παγκόσμια αναγνώριση. Ο Καβάφης έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αλεξάνδρεια, μια πόλη που δεν είχε να παρουσιάσει σπουδαία λογοτεχνική – πνευματική κίνηση, είχε όμως σημαντικό ιστορικό παρελθόν και το γεγονός αυτό ξύπνησε από πολύ νωρίς στον ποιητή έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία, η οποία υπήρξε μια βασική πηγή της έμπνευσής του. Ένα σημαντικό στοιχείο της ποίησής του ήταν ότι δεν ακολούθησε αποκλειστικά ένα λογοτεχνικό ρεύμα. Στην αρχή της καλλιτεχνικής του δημιουργίας (από το 1886 ως το 1893) ο Καβάφης επηρεάστηκε από τον φαναριώτικο ρομαντισμό, όπως τον γνώρισε στην Κωνσταντινούπολη. Από το 1893 στρέφεται στον συμβολισμό. Χρησιμοποιεί κάθε φορά μια συγκεκριμένη συμβολική εικόνα και πολλούς υπαινιγμούς για να αποδώσει πιστά τις διάφορες ψυχικές καταστάσεις. Ταυτόχρονα υιοθετεί στοιχεία από το λογοτεχνικό κίνημα του παρνασσισμού, όπως την επιμονή στην λεπτομέρεια των εικόνων και θέματα εμπνευσμένα από την αρχαιότητα. Η συμβολιστική περίοδος της ποίησής του ήταν ιδιαίτερα γόνιμη και μας έδωσε μερικά απ’ τα καλύτερα ποιήματα του Καβάφη: Κεριά, Τείχη, Τα Παράθυρα, Θερμοπύλες, Τρώες, Περιμένοντας τους Βαρβάρους κ.α. Από τις αρχές του 20ου αιώνα ο ποιητής περνά στον ρεαλισμό, πειραματίζεται σε σχέση με τη μορφή και το ύφος της ποίησής του και διαμορφώνει έτσι το προσωπικό και έντονα βιωματικό ύφος του.